Elke dag leren. Het start vandaag.

Op de basisschool was ik die leerling die er altijd doorheen kletste. Ik vond het niet zo interessant allemaal en kletste liever met mijn vriendinnen. Tot grote ergernis van de meester wist ik wel altijd waar het over ging als hij me vroeg wat hij net verteld had…

Op de middelbare school stond leren nog steeds niet op nummer 1. Ik nam me wel vaak voor goed mijn best te doen en begon dan weer vol goede moed, in nieuwe schriften, met het schrijven van mooie samenvattingen. Achteraf gezien wist ik gewoon niet hoe ik moest leren en plannen. Ook had ik behoorlijk last van faalangst met als gevolg dat ik vaak niet leerde. Als ik dan een onvoldoende haalde, dan kwam dat omdat ik niet geleerd had. Want wat als ik wel leerde en dan een onvoldoende haalde…. Dan had ik gefaald.
Met hangen en wurgen, een herexamen en een behulpzame geschiedenisleraar haalde ik toch mijn HAVO diploma.

Wonder boven wonder werd ik (met mijn lage gemiddelde) ook nog toegelaten en ingeloot voor de CALO. Ik begon aan de studie psychomotorische therapie. Niet mijn ding bleek al snel. Er werd natuurlijk veel gesport en vooral het turnen was een grote uitdaging voor me. Er heerste een sfeer van ‘Kijk eens hoe goed ik ben’. Waar ik en niet van houd en ook niet goed mee om kon gaan. Ik besloot het eerste jaar wel af te maken, nog een een faalangsttraining te volgen en daarna met mijn studie te stoppen. Door het geven van gymles kwam ik er wel achter dat ik het lesgeven heel erg leuk vond. Dus… Op naar de Pabo!

Zelf had ik nooit verwacht dat ik de Pabo zou gaan doen en mijn vroegere meesters en juffen al helemaal niet 😉 Maar het was helemaal mijn ding. In 4 jaar haalde ik mijn diploma en begon met werken op het speciaal onderwijs. Om na 1,5 jaar te gaan werken op een hele leuke basisschool.

Dat was in 2009. Het is nu haast niet voor te stellen, maar toen kon ik geen vaste baan krijgen. Op een gegeven moment was ik daar klaar mee en begon te denken aan andere mogelijkheden. Ergens had ik altijd al de wens om ‘iets voor mezelf te gaan doen’. Ik kon alleen niet bedenken wat, heb de meest uiteenlopende ideeën uitgewerkt en zelfs nog een LOI cursus ‘webshop’ gevolgd. Tot een vriendin en collega zei: “Waarom ga je niet gewoon bijles geven?” Natuurlijk, dat was het!

Vele uurtjes heb ik in het zwangerschapsverlof van mijn oudste zoon, als hij sliep, achter mijn laptop gezeten om alles uit te werken. En in de zomer van 2012 schreef ik Maak mij wat wijs! in bij de kamer van koophandel.

Ik had al snel een aantal leerlingen om bijles aan te geven. Na een aantal maanden merkte ik dat dit toch niet helemaal was wat ik graag wilde doen. Ik wilde meer verdieping en de leerlingen nog beter kunnen helpen. Ook kwam ik tot de conclusie dat ik met bijles geven niet genoeg geld kon verdienen.

En zo begon ik in september 2013 aan de Master SEN. Een 2 jarige studie. Een pittige studie. Mijn doorzettingsvermogen is tijdens deze studie flink getest. Een studie, baan, eigen praktijk en gezin… het was een grote uitdaging om het allemaal voor elkaar te krijgen. Aan het eind van het eerste jaar stond ik in mijn zwangerschapsverlof van zoon 2 met een hele dikke buik mijn eindpresentatie te geven. In tranen natuurlijk… Die hormonen hè! Van het tweede jaar weet ik niet meer hoe ik het voor elkaar heb gekregen. De studieopdrachten waren echt moeilijk en daarnaast had ik een baby die ’s nachts bijna niet sliep… Met veel steun van familie én veel chocola (energie!;) ) is het me toch gelukt en haalde ik na 2 jaar, supertrots, mijn diploma op.

Ik was dolblij dat ik eindelijk van mijn studie af was en dat ik nu weer tijd had om aan Maak mij wat wijs! te besteden. Kom maar op met al die nieuwe leerlingen, dacht ik. Dat werd een grote desillusie. Die leerlingen kwamen namelijk niet…. Het ging echt niet vanzelf. Ik moest gaan ondernemen.

Ik besloot hier tijd en geld in te gaan investeren. En ging aan de slag met Zakenmam Marieke. Zij heeft me de basis van het ondernemen geleerd. En me laten inzien dat ondernemen een vak is, waarbij vallen en opstaan hoort, en vooral doorzetten en eindeloos opnieuw proberen als iets niet werkt. Nog steeds hebben we veel contact en sparren we met elkaar over onze bedrijven. Ondernemen l

Na een poosje begon mijn praktijk te lopen…. Eind goed al goed zal je denken.
Maar toen kwam ik erachter dat ik het geven van Remedial Teaching eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Ik verveelde me en zocht naar een andere uitdaging. Tijdens mijn studie had ik al ontdekt dat ik leerlingen begeleiden bij het leren, plannen en motivatie het allerleukst vind. Daarnaast liep ik aan tegen vol is vol, ik had niet meer tijd om nog meer leerlingen te begeleiden en thuis was het ook niet altijd fijn met de leerlingen over de vloer.

De oplossing die ik bedacht, was het ontwikkelen van een online programma waarmee middelbare scholieren kunnen leren leren & plannen. Een fikse investering in geld en tijd, maar een paar maanden later was het programma klaar. Zelf razend enthousiast over dit programma. Tijd om te lanceren. Met als reactie….
Héél lang niks. En uiteindelijk na een webinar: 1 leerling. Je kunt je vast voorstellen dat ik enorm teleurgesteld was en hele andere verwachtingen had.

Gelukkig heeft die ene leerling ervoor gezorgd dat ik toch doorging en niet het bijltje erbij neer gooide. Zijn begeleiding werd een succes. Waardoor ik doorging met promoten. Snel daarna kreeg ik veel meer leerlingen die met het programma aan de slag gingen. Ook door andere professionals met een eigen praktijk werd dit opgepikt en ik kreeg de vraag: ‘Mag ik ook niet met jouw programma werken?’ Zo ontstond de trainersopleiding SLiM. Met een bijzondere pilotgroep met 4 personen die samen dit nieuwe avontuur aan durfde te gaan.

Een paar maanden later stopte ik met mijn baan in het basisonderwijs om me helemaal op Maak mij wat wijs! te kunnen richten. Ik huurde een ruimte en begon met huiswerkbegeleiding.

Dit was in 2017. Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder. En ben ik de nodige hobbels en problemen tegen gekomen. Een zoektocht naar hoe ik dingen aan wil pakken en neer wil zetten. Wat elke keer verandert doordat ik mezelf verder ontwikkel. Ik heb mezelf afgelopen jaren regelmatig de vraag gesteld: ‘Wat wil ik nou echt en waar ligt mijn hart?”

Om dan toch elke keer weer terug te komen op de missie waarmee ik mijn online programma SLiM ontwikkelde: Alle middelbare scholieren kunnen leren en plannen op de manier die bij ze past.
Alleen kan ik te weinig middelbare scholieren helpen, door professionals te trainen worden er veel en veel meer leerlingen geholpen.

Wat een steeds belangrijkere plek heeft ingenomen, is het voeren van motiverende gesprekken met leerlingen. Ik zie steeds weer dat het aanleren van vaardigheden, in combinatie met deze gesprekken het verschil maakt voor leerlingen. Dit zorgt voor een beter en langdurig resultaat.

Alles wat mij de afgelopen jaren gelukt is, komt doordat ik hier zelf de motivatie voor had. Niet omdat een ander me vertelde dat ik dit moest gaan doen. Mijn eigen motivatie zorgde voor doorzettingsvermogen en me elke keer weer kunnen herpakken. Dit in combinatie met elke dag willen leren.

En zo werkt het ook voor jou en voor je leerlingen. Eigen motivatie is het sterkst. Wij kunnen jongeren helpen deze motivatie in zichzelf te vinden en te versterkten. Door met ze in gesprek te gaan en echt naar ze te luisteren. Zodat ze ervaren dat leren leuk is.

Ik leer elke dag. Jij?

Elke dag leren. Het start vandaag.

Please follow and like us:
  • Marije schreef:

    Mooi verhaal, de zoektocht naar jezelf. Ik herken dat ook, nog niet weten wat precies mijn kracht en missie is. Het willen ontwikkelen, dan eerst volhouden en niet te snel verder willen gaan. En risico’s durven nemen is lastig. Je verhaal geeft mij vertrouwen om ook door te gaan en vol te houden.

  • Pauline Jonker schreef:

    Bedankt voor je reactie! Wat tof dat het verhaal je vertrouwen geeft om door te gaan. Je bent supergoed bezig. In actie blijven, stap voor stap vooruit.

  • Conny schreef:

    Mooi om jouw verhaal te lezen Pauline; bijzonder ook om te zien dat in het hele proces je naar jezelf durft te blijven kijken, daar conclusies uittrekt en de volgende stap zet. Dat vergt moed!

  • Pauline Jonker schreef:

    Dat vergt zeker moed! Precies hetzelfde proces zie ik bij jou!

  • >
    error

    Interessant blog? Super als je deze deelt :)